De kracht maar ook de zwakte van #MeToo

Niemand onder ons is eraan ontsnapt de afgelopen dagen, de hashtag ‘MeToo’ werd gebombardeerd tot een van de meestgebruikte hashtags van Twitter (ooit!)

Zelf heb ik ook mijn verhalen onder #MeToo gedeeld, na twee jaar geleden een zwaar voorval van intimidatie mee te maken stond ik op de eerste rij om ook nu mijn stem te laten horen. En ik was niet alleen.

Een boodschap die verloren dreigt te gaan?

Om de halve seconde plaatsen vrouwen,mannen,jongens en meisjes van over de hele wereld hun verhaal met hashtag om af te sluiten. Aan het begin van de heisa was ik dan ook laaiend enthousiast over de hoeveelheid aan mensen die plots allemaal #MeToo waren, maar naarmate de dagen voorbij tikten na het gehele Weinstein-verhaal leek er buiten de hashtag zelf niet veel te veranderen.

De boodschap van #MeToo dreigt verloren te gaan als wij als maatschappij verder geen stappen ondernemen. Heel fijn allemaal dat we onze verhalen kunnen delen maar helaas stopt het daar voor #MeToo, waar het echt om zou moeten draaien is preventief voorkomen, sensibiliseren en genezen van de problematiek.

Hoe we dat zouden moeten aanpakken? #MeToo bombarderen tot een punt op de agenda van onze politici, preventief vanaf het 6e leerjaar op school wekelijks twee uur les over maatschappij en samenleving, en eindelijk een wetgeving rond intimidatie en catcalling.

Ik refereer met veel plezier daarom ook naar mijn verhaal van twee jaar geleden Avondwandeling : het hele verhaal kan je beter zelf lezen maar na een zwaar voorval van intimidatie (zeker niet mijn enige) kroop ik in mijn pen omdat ik met een grote frustratie zat, die blijkbaar twee jaar later nog steeds zeer accuraat is. Let op : mij hoor je niet klagen, na mijn verhaal in 2015 stond het allemaal even op zijn kop voor mij, ik werd uitgenodigd op het Schoon Verdiep door onze burgemeester Bart De Wever en een jaar later verscheen de campagne  Stop Seksuele Intimidatie

Maar of het veel heeft doen veranderen? In mijn ogen niet. De campagne was aanwezig in het straatbeeld maar er werd verder geen actieve actie ondernomen. Mijn klacht bij de politie werd geseponeerd wegens ‘te weinig bewijsmateriaal’. Ik heb nooit nog iets vernomen, mijn busje pepperspray heb ik ondertussen al lang de vuilbak in gesmeten aangezien ik er enkel boetes mee zou krijgen moest ik het ooit toch willen gebruiken omdat ik dan in bezit ben van verboden middelen. En ik kom na 22 uur wél terug buiten hier in de stad, omdat ik het beu ben om me als een angstig konijn te verstoppen.

Frappant toch?

De angst meedragen om een boete te krijgen wanneer je enkel je eigen veiligheid wil garanderen.

De brede waaier van #MeToo die onderlinge frustraties doet ontstaan.

“Wanneer ben je geacht de hashtag #MeToo te mogen gebruiken?” delicate vraag. De waaier van #MeToo is zeer breed wat maakt dat er onderlinge frustraties ontstaan op sociale media. We mogen niet vergeten dat aan het andere uiteinde van #MeToo de gevallen van verkrachting, aanranding en ongewenste penetratie staan ; dat lijkt soms in groot contrast te staan met de verhalen van vrouwen die nagefloten worden of die nageroepen zijn. Want zo een situaties wegen nu eenmaal niet met elkaar op.

Hoewel we allemaal één ding gemeenschappelijk hebben : onze integriteit en eigenheid voelt aan alsof het volledig gebroken is. Een man/vrouw heeft  binnengedrongen in onze comfortzones namelijk het feit dat we allemaal zijn geraakt in onze eigenheid verbaal én non-verbaal.

Maar waar trekken we dan de grens? Hoe gaan we dit nuanceren als we er als samenleving onderling alleen voor staan? En zéker in het geval van #MeToo ; aangezien vele verhalen lang onder een steen hebben geleefd omdat niemand van ons het aandurfde naar buiten te komen met zijn/haar verhaal, uit schaamte, angst voor het onbegrip en de vele reacties die er steeds op komen. En geloof me vrij, sommige reacties zijn niet mals.

“Zoiets lok je uit!”, “Mannen zijn nu eenmaal biologisch geprogrammeerd om zich als begerige beesten te uiten met soms iets té veel hormonen.”, “Soms kan men nu eenmaal niet alle signalen goed plaatsen…”

Na mijn eigen voorval kreeg ik zelfs privé-berichten van mannen én vrouwen die me zeiden dat ik maar geen rode lippenstift had hoeven dragen, je zo wulps en uitdagend profileren vraagt toch gewoon om zo aangesproken te worden?

Een eenzame en machteloze strijd. Zeker voor de slachtoffers.

De hashtag MeToo lijkt voor mij een zeer eenzame strijd, onderling is er meer en meer begrip. Mensen reageren op elkaars verhalen, delen hun verdriet of woede en laten hun stem horen op sociale media. Maar er is momenteel nog geen verandering in zicht.

Na de heisa afgelopen week werd ik uitgenodigd op MNM om te komen praten over de #MeToo bij het programma Generation M een zeer fijn en interessant gesprek.

Op weg naar huis bij het verlaten van de trein, wanneer ik nauwelijks 5 minuten aan het stappen ben naar mijn vriend komt er een man achter mij lopen ‘Hé schatteke, mag ik u is iets vragen?’ ik antwoord resoluut ‘Nee, bol af.’ en krijg direct het woord ‘hoer!!!!!’ naar mijn hoofd gesmeten. Ik heb uit medelijden luidop gelachen en stelde mezelf meteen de vraag ‘Zou er ooit wel écht iets veranderen als we niet nu meteen actief actie gaan ondernemen?’

Maar wie gaat die strijd in praktijk uitvoeren? Hoe gaan we dit aanpakken? Waar gaan we beginnen? Moeten wij als slachtoffers en als bevolking blijven toekijken en luisteren naar wat we naar ons hoofd geslingerd krijgen of gaan we reageren? Maar wat als ons antwoord de foute reactie uitlokt bij de daders waarop we uitgescholden of fysiek aangeraakt worden? Ik zit zelf ook nog met een heleboel vragen.

#MeToo en jij ook alsjeblieft, wij allemaal.

Zoals je ziet heb ik zelf geen sluitend antwoord op alle vragen die velen onder ons zich stellen momenteel. Wat ik wel weet is dat er meer zal moeten gebeuren dan enkel tweeten met de #MeToo, als we niet actief gaan reageren zal de boodschap van de hashtag helemaal verloren gaan en binnen enkele maanden weer helemaal vergeten zijn.

Waar het zal moeten beginnen is bij de daders, maar ook bij de maatschappij, de politici, de scholen, de opvoeding ; dat maakt de discussie zo moeilijk. Dat besef ik zeker.

Beste politici, maak hier een punt van op jullie politieke agenda. Beste scholen, investeer in lessen ivm samenleving en maatschappij. Beste politie en juridisch systeem, neem elk soort klacht over intimidatie serieus, wijs ons niet de deur en geef ons het gevoel dat ons verhaal ook écht serieus genomen zal worden. 

Preventief bijscholen, sensibiliseren, en genezen.

Laten we niet alleen maar praten over de slachtoffers van #MeToo maar over de daders, laten we #MeToo niet vanzelfsprekend nemen. Laten we reageren als we in het straatbeeld zien dat een vrouw/man ongewenste intimiteiten meemaakt. Laat ons niet alleen hoeven reageren en daarna met gebogen hoofd naar huis stappen.

Laten we intimidatie nooit meer als vanzelfsprekend beschouwen ; niet in bikini op het strand, niet met rode lippenstift op, niet met blote borstkas in de fitness, niet met een kort kleedje op een feestje. Niet als iemand na middernacht alleen naar huis stapt. Nooit.

 

Advertenties