Ik wil niet meedraaien op volle toeren.

Ik ben negentien jaar en vol grote dromen en doelen in het leven. Maar soms vraag ik me af of er nog wel ruimte is om te dromen.

‘Jij studeert journalistiek? Wat wil je hierna studeren? Waar wil je gaan werken? Welke master wil je kiezen?’ vragen die ik meerdere keren hoor : familie, vrienden, kennissen van mijn ouders, collega’s van mijn ouders, nieuwe mensen die ik leer kennen.

Elke keer beantwoord ik de vraag wel wat anders ; ‘Studio Brussel misschien? Maar zou mijn stem hiervoor wel goed genoeg zijn…?’ ‘Schrijven misschien? Maar zijn mijn capaciteiten qua schrijven hiervoor wel goed genoeg?’

Om eerlijk te zijn : Ik weet het nog niet, ik weet niet of journalistiek mijn ding wel is, of het dat ooit zal zijn. En ik weet al helemaal niet waar mijn capaciteiten liggen als 19-jarige in deze maatschappij.

Ik ben opgegroeid en opgevoed met het idee dat ik moet werken voor de dingen die ik graag wil doen, want enkel als je werkt voor wat je graag doet geraak je ook ver in het leven. Alleen weet ik niet of ik eigenlijk wel zo ver in het leven wil geraken? Ik kan best gelukkig zijn als ik een versnelling lager zou schakelen.

Als jongere vandaag de dag is het niet gemakkelijk om mee te draaien in de maatschappij die aan 100 km/u aan ons voorbijraast. Bijna al mijn vrienden en vriendinnen studeren maar als de vraag dan komt van :’wat zou je later willen doen?’ is het antwoord 70% van de tijd heel simpel : ‘Ik weet het eigenlijk niet.’

Ikzelf ben vol goede moed aan de richting journalistiek begonnen, tot er een docent is die je aanspreekt op hoe je schrijft, de manier waarop. Iets subjectief. Je begint te twijfelen, je geraakt in een spiraal van demotivatie. En ik kan niet even op de pauze knop duwen om voor mezelf te recapituleren en te beraden hoe ik het nu verder ga aanpakken want de maatschappij draait voort, en niet zomaar draaien, ze draait op volle toeren.

Misschien beschrijf ik hier niet alleen een tijdsbeeld van vandaag de dag, maar ook van 10 jaar geleden en daarvoor. Maar ze maken het de jongeren er niet makkelijker op : puzzel maar eens een ‘passend’ parcours voor jezelf bij elkaar met al die studiepunten.

1 op de 5 studenten heeft kans op een depressie vandaag de dag, een bijzonder hoog cijfer. Er hangt een warme adem in onze nek die ons hijgend voortduwt op een parcours waarvan we soms niet eens weten hoe we het zelf willen uitstippelen…

Mee functioneren in de maatschappij is een must, doe je dat niet dan val je van een hele grote boot en de stroming is zodanig sterk dat het heel moeilijk is om er terug op te kruipen. Maar soms denk ik dat erachteraan zwemmen nog niet zo slecht is, op jouw tempo, op jouw manier. Je geraakt uiteindelijk toch ook aan de andere kant van de oever zolang de wil maar sterk genoeg is om ernaartoe te zwemmen.

Schakel een versnelling lager, die ‘ik-weet-het-niet’-zin is namelijk geen ramp.

Advertenties

Een gedachte over “Ik wil niet meedraaien op volle toeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s