01:28

Het is donderdagnacht of zal ik zeggen vrijdagochtend? En de klok op het scherm van mijn computer flikkert op 01:16, mijn gedachtenmolen slaat op hol.

Ik ben nooit heel sterk geweest in praten, begrijp me niet verkeerd ; mijn mond staat niet stil. Maar hier gaat het over de combinatie van gevoelens én praten, jaren geleden heb ik dan ook ontdekt dat ik het beter in woorden kan ventileren. En na 20 jaar heb ik daar kennelijk wel vrede mee genomen.

Ik lig wakker en vraag me af of ik mezelf slachtoffer heb gemaakt van mijn eigen kwetsbaarheid?

Waar ben ik de weg verloren tussen mijn hart en mijn hoofd, en belangrijker nog : waar vind ik die weg weer terug?

Of ben ik gewoon op zoek? Naar mezelf en wat komen zal. Naar mezelf en wat zéker niet komen zal…

De klok staat ondertussen op 01:20 de cursor op mijn scherm staat soms even wezenloos te flikkeren, omdat ik denk, nalees, en reflecteer. Omdat ik het wel durf schrijven, maar nooit er iets mee durf te doen.

Ja hoor, ik heb bang. Om het achteraf opnieuw te lezen, en te beseffen dat ik me op dit eigenste moment heel zwak voelde en vanuit dat zwakke moment sterkte heb willen halen door te schrijven.

Ik ben trots, want ik schrijf het neer. Dat deed ik vier jaar geleden nog niet.

Soms vraag ik mezelf af of ik misschien nu en dan wat realistischer zou moeten worden en nadenken, soms denk ik dat het tijd is om enkele dromen kapot te prikken.

Maar die idiote gedachten van mijn kleine ‘realistische’ geweten hier diep vanbinnen verdwijnen al snel als sneeuw voor de zon wanneer ik besef dat kwetsbaar en dromerig niet per sé slecht is.

Integendeel.

Ik ben jong, ik ben op zoek, ik leef soms nog hoog met mijn voeten boven de begane grond maar ik leef, beleef, en ik schrijf.

En dat is alles wat me momenteel gelukkig maakt.

01:28

Advertenties

Zot van “A”, zonder Pegida dan.

Beste Mr. de burgemeester, beste Pegida,

Dit is geen gal dat ik op uw beleid spuw maar een opinie die ik graag met de wereld zou delen.

Afgelopen Zaterdag konden wij als Antwerpenaren er niet naast kijken ; een bende idioten van extreemrechts beter bekend onder de naam Pegida besloten om een wake/hulde te brengen aan de slachtoffers die zijn gevallen tijdens de aanslagen van 22 Maart 2016 bij Zaventem.

Hulde? Echt waar Pegida?

Ze trokken van het Conscienceplein in Antwerpen de hele stad door om uiteindelijk weer te eindigen bij hun beginpunt, maar het liep (uiteraard) volledig mis.

Waar was u Mr. De Wever? Er zijn namelijk belangrijke regels dat als er duidelijke aanwijzingen zijn dat er wanordelijkheid zal ontstaan tijdens een betoging, die niet langer in verhouding staat tot het recht om te demonstreren deze verboden zou moeten worden.

Waar zat u met uw hoofd toen u deze betoging onder uw verantwoordelijkheid nam?

Hitlergroeten, “Vuile nikkers’, vitrines die ze kapotslaan, … had u hiervoor geen negatief advies moeten geven? Met welk geweten hebt u deze imbecielen de straten van Antwerpen laten trotseren?

Alsof het uw problemen niet zijn. Hoe jammer.

U hebt inderdaad 1 keer een Pegida-betoging verboden, u hebt er jammer genoeg 3 teveel toestemming gegeven om wel door te gaan. Waarom kon u niet de juiste inschatting maken zoals uw collega’s in Luik en Utrecht, die de Pegida-betogingen wel hebben verboden?

Demonstraties, betogingen, opstanden die enkel geweld en haat zaaien, laat u die echt toe in ons mooie Antwerpen? Ben u uw A-waarden vergeten?

De 5 prachtige A-waarden waarvoor onze stad en 518 000 Antwerpenaren staan zijn volgens mij nog steeds : 1. diversiteit, 2. klantvriendelijkheid, 3. kostenbewustzijn, 4. integriteit, 5. samenwerken.

Hoe kan u als burgemeester zo een betoging dan toelaten? In een stad waarvan de basiswaarden diversiteit, integriteit en samenwerken zijn?

Ik weet dat er achter u nog een heel stadsbestuur staat en een coalitie die mee over zo een beslissingen beslissen, maar neemt u het de volgende keer misschien iets beter in overweging. Niet alleen voor de nabestaanden van de slachtoffers maar ook voor het Antwerpse volk, de Antwerpse cultuur die hier leeft.

Met haat en geweld te verkondigen in onze straten zal de kloof tussen verschillende culturen jammer genoeg enkel groter worden.

Laat ons nogmaals stilstaan bij het feit dat de daders van deze laffe daden geen mensen met cultuur noch religie zijn maar uitschotten van onze maatschappij. Daar kan geen enkele Moslim, Jood of Christen iets aan veranderen.

Aan de Pegida-leden valt er nog weinig te zeggen, mensen met het brein van een mossel die uit angst voor het onbekende haat komen planten in onze straten zijn hier niet welkom. Daarvoor mag je op je eigen eiland gaan wonen, en liefst zo ver mogelijk weg van ons.

Wij zijn Antwerpenaren, wij houden van cultuur, wij zijn zot van A.

Dinsdag 22 Maart 2016

Het is negen minuten na acht in de ochtend, ik sta met mijn jas aan en de sleutels van mijn kot in de hand aan mijn deur wanneer ik een nieuwsflash krijg op mijn gsm :” Sprake van explosies op Zaventem, meer info volgt.”

Ik zucht, ik denk aan een gasexplosie en aan mijn Tante Kiki die er werkt. Maar niets, helemaal niets  geeft me op dat moment het gevoel  dat vandaag de wereld  stil zou staan. Voor u, voor mij, voor alle Belgen, alle familieleden, vrienden, en mensen die in het hart getroffen zijn door afschuwelijk laffe daden.

Ik sluit de deur achter me en zet mijn weg verder naar de logopedie-les. Wanneer ik aan de bushalte sta belt mijn papa me, hij vraagt me of ik weet wat er gaande is en dat ik een radiotoestel of televisietoestel zo snel mogelijk moet aanzetten, ik zeg dat ik niet kan, dat ik dadelijk logopedie heb. Hij vraagt me om voorzichtig te zijn en zegt dat hij me graag ziet.

Ik slik.

Wanneer ik op de bus zit open ik alle mogelijk nieuwssites die ik kan vinden. ‘Aanslag’, ‘IS’, ‘Bommen.’, ‘Tientallen doden.’ Mijn mond valt open, het is muisstil op de bus. Ik heb het gevoel dat iedereen het weet, er is geen blik of woord nodig om elkaar vandaag te begrijpen. Want we begrijpen allemaal dat de wereld nu even niet op volle toeren hoeft mee te draaien.

Ik sms meteen mijn Tante Kiki, ze beantwoord mijn bericht verbazend snel. Ze beseft alles nog niet zo goed maar het is nu een kwestie van alles daar in goede banen te leiden, ze is veilig. Veilig. Het woord zindert na in mijn hoofd en in mijn buik… What the fuck ben je met het gecreëerde idee van veiligheid? Als het overal kan gebeuren en  ten allen tijden.

Ik open mijn Twitter-feed en ik zie rauw beeldmateriaal van op de luchthaven ; bloed, schreeuwende mensen, huilende mensen, een kind dat tussen het puin zit en om zijn moeder schreeuwt. De haren op mijn arm staan recht. Ik stuur een sms’je naar mijn lief, mijn zus, mijn ouders, mijn grootouders, mijn vriendinnen :”Ik zie u graag, X”

Ik kom aan bij de logopediste maar daar weet ik dat we vandaag niet mijn stem zullen trainen noch mijn uitspraak zullen bespreken. We zetten de televisie op en kijken samen naar de live beelden die we te zien krijgen. We zijn stil, we praten over wat deze verschrikkelijke dag teweeg zal brengen en dan komt dat tweede bericht binnen ‘Metrostation Maalbeek nu ook getroffen door ontploffingen.’

Op dat moment beseffen we dat deze dag gitzwart zal kleuren. Ik vertrek.

Mijn papa stuurt me om binnen te blijven, mijn mama belt me, ze is ongerust, ze wil weten waar ik vandaag nog ga uithangen en ik zeg haar heel stil :’Mama, ik denk dat ik gewoon op kot naar het nieuws ga kijken…’

Ik kom aan op kot en sla mijn laptop open, ik zet het VRT-nieuws live op, ik stuur naar mijn vrienden of ze al wakker zijn. Ik stuur naar vrienden om en rond Brussel of ze oké zijn. Al mijn bezorgde berichten zijn op het einde van de dag gelukkig beantwoord. Ik heb geluk gehad. Ik ben niemand kwijtgespeeld vandaag. Maar verdomme, hoeveel mensen kregen misschien geen antwoord op hun bezorgd sms’je? Hoeveel families en vrienden zouden nu nog in onwetendheid zijn? Ik ben moe, ik ben verdrietig, ik heb vandaag in helemaal niets zin. En dat is oké.

 

Op een plaats waar geliefden elkaar weer ontmoeten na lange tijd of afscheid nemen voor lange tijd, waar mensen vertrekken naar fijnere oorden, waar mensen naar huis vertrekken of terug thuiskomen. De meest kwetsbare plaats, het hart van emoties, warmte, liefde en gemis. Daar hebben haatdragende mensen toegeslagen. Zonder schaamte, zonder iets honderden families hun leven in één klap kapot gemaakt.

Laat ons niet buigen onder de warme adem van haat die we voelen in onze nek. Laat ons samenkomen, en niet veralgemenen. Dit is geen daad van Moslims, Joden, Christenen of welke godsdienst dan ook. Dit is een daad van haat en het enige antwoord dat wij daarop kunnen bieden is liefde.

Bemin en heb lief.

 

NO BAD DAYS

Op mijn enkel staat sinds kort de zin : ‘NO BAD DAYS’; geen slechte dagen, nu niet, nooit niet.

Meerdere mensen vroegen me redelijk verbaasd :’Wel, is dat nu écht jouw motto in het leven? Dat is toch onbestaand? Een leven zonder slechte dagen?’

De tattoo staat er helemaal niet omdat dit het motto is waaronder ik wil leven, integendeel het gaat over de betekenis die er voor mij achter zit en voor zovelen die het nooit onder de exacte woorden kunnen/willen brengen.

BAD DAYS, jou, mij en zovelen welbekend als de donkere slechte dagen, waar je de wereld als een zinkgat voor je voeten ziet verdwijnen. Ook die dagen zijn er om door te komen.

Want het zit zo, er is eigenlijk helemaal niets mis met slechte dagen, slechte dagen zijn evenwaardig aan alle goede dagen.
Na vele dagen zon hebben we regen nodig om verder te kunnen met wat we oogsten.

Het is jammer genoeg een onderwerp waar nog steeds een groot taboe rond hangt, wetende dat vele mensen elke dag moeten vechten tegen allerlei gedachten die in hun hoofd woelen. Een soort van zee die niet meteen onder controle te krijgen valt. De golven, die zo hoog komen zijn een verschrikkelijke zwaarte. Elke dag knokken om je goed in je vel te voelen, elke dag al je energie gebruiken om gelukkig te zijn, of toch op zijn minste te lijken.

Er is niets mis met een motor die even tilt slaat of een defect aan de motor, maar je moet de motor wel draaiende houden. Je moet hem smeren, je moet hem verzorgen, koesteren. Je moet er altijd mee blijven doorgaan.

We leggen de grens van onze eigen kwetsbaarheid zodanig hoog, dat we vergeten dat slechte dagen eigenlijk best wel oké zijn, gewoon een echte KUT-dag zoals je het ook wel kan noemen.
Een dag waarin we het leven gemakkelijk even aan ons mogen laten passeren, waarin je mag én kan zeggen dat het gewoon oprecht een slechte dag was. Wetende dat slechte dagen gewoon niet meer of minder zijn dan goede dagen, alleen verwerken je hoofd en hart deze helemaal anders.

Dagen zoals deze zijn geen teken van zwakte, het is humaan. Het hoort bij het mens zijn. Het hoort bij jezelf worden en vinden.
Laat het sociaal besproken worden, laat het oké zijn, voor nu, voor eens en voor altijd.

Emoties zijn een onbesproken taboe, dat anno 2016 onbestaande zou moeten zijn. Jammer genoeg zijn er maar weinig mensen die tot nog toe kunnen praten over hun KUT-dag, KUT-week of KUT-maand.

Een lang leven vol geluk is een utopie, jezelf worden en vinden in goede en slechte dagen dat is alles wat het leven een ervaring rijker maakt.

Ik wil niet meedraaien op volle toeren.

Ik ben negentien jaar en vol grote dromen en doelen in het leven. Maar soms vraag ik me af of er nog wel ruimte is om te dromen.

‘Jij studeert journalistiek? Wat wil je hierna studeren? Waar wil je gaan werken? Welke master wil je kiezen?’ vragen die ik meerdere keren hoor : familie, vrienden, kennissen van mijn ouders, collega’s van mijn ouders, nieuwe mensen die ik leer kennen.

Elke keer beantwoord ik de vraag wel wat anders ; ‘Studio Brussel misschien? Maar zou mijn stem hiervoor wel goed genoeg zijn…?’ ‘Schrijven misschien? Maar zijn mijn capaciteiten qua schrijven hiervoor wel goed genoeg?’

Om eerlijk te zijn : Ik weet het nog niet, ik weet niet of journalistiek mijn ding wel is, of het dat ooit zal zijn. En ik weet al helemaal niet waar mijn capaciteiten liggen als 19-jarige in deze maatschappij.

Ik ben opgegroeid en opgevoed met het idee dat ik moet werken voor de dingen die ik graag wil doen, want enkel als je werkt voor wat je graag doet geraak je ook ver in het leven. Alleen weet ik niet of ik eigenlijk wel zo ver in het leven wil geraken? Ik kan best gelukkig zijn als ik een versnelling lager zou schakelen.

Als jongere vandaag de dag is het niet gemakkelijk om mee te draaien in de maatschappij die aan 100 km/u aan ons voorbijraast. Bijna al mijn vrienden en vriendinnen studeren maar als de vraag dan komt van :’wat zou je later willen doen?’ is het antwoord 70% van de tijd heel simpel : ‘Ik weet het eigenlijk niet.’

Ikzelf ben vol goede moed aan de richting journalistiek begonnen, tot er een docent is die je aanspreekt op hoe je schrijft, de manier waarop. Iets subjectief. Je begint te twijfelen, je geraakt in een spiraal van demotivatie. En ik kan niet even op de pauze knop duwen om voor mezelf te recapituleren en te beraden hoe ik het nu verder ga aanpakken want de maatschappij draait voort, en niet zomaar draaien, ze draait op volle toeren.

Misschien beschrijf ik hier niet alleen een tijdsbeeld van vandaag de dag, maar ook van 10 jaar geleden en daarvoor. Maar ze maken het de jongeren er niet makkelijker op : puzzel maar eens een ‘passend’ parcours voor jezelf bij elkaar met al die studiepunten.

1 op de 5 studenten heeft kans op een depressie vandaag de dag, een bijzonder hoog cijfer. Er hangt een warme adem in onze nek die ons hijgend voortduwt op een parcours waarvan we soms niet eens weten hoe we het zelf willen uitstippelen…

Mee functioneren in de maatschappij is een must, doe je dat niet dan val je van een hele grote boot en de stroming is zodanig sterk dat het heel moeilijk is om er terug op te kruipen. Maar soms denk ik dat erachteraan zwemmen nog niet zo slecht is, op jouw tempo, op jouw manier. Je geraakt uiteindelijk toch ook aan de andere kant van de oever zolang de wil maar sterk genoeg is om ernaartoe te zwemmen.

Schakel een versnelling lager, die ‘ik-weet-het-niet’-zin is namelijk geen ramp.