Terug van weggeweest.

Terug van weggeweest maar het was even nodig, toen ik maanden geleden besloot mijn verhaal te delen met de wereld is alles (zacht uitgedrukt) volledig ontploft.

Ik wou een boodschap overbrengen en dat is me ook effectief gelukt, enkele dagen na het hele gebeuren ben ik op uitnodiging naar het stadhuis van Antwerpen mogen gaan en heb daar een fijn en interessant gesprek gehad met de woordvoerder van Bart De Wever en Martine Vrints.

Ik heb cijfers te zien gekregen en er is me verzekerd dat de Stad Antwerpen zijn werk hiervan zou maken. Onlangs is ook bekend gemaakt dat de stad effectief een campagne zal lanceren in het voorjaar tegen intimidatie op straat. Maar nu we zo een vier maanden verder zijn kunnen we beamen dat het geen lokaal probleem is (toen ook niet) maar dat het vele verder gaat dan naast de deur of een straat verder.
Ik heb eerst nog een tijd lang overwogen om te blijven schrijven maar na een ongeluk met mijn knie, en mijn studie op de hogeschool wou ik het een tijd rustig houden voor mezelf. Ik schrijf momenteel verder op een andere blog over seksisme, omdat hier alles wat anders is gelopen dan ikzelf had gewild.
Ik heb nooit de bedoeling gehad een politiek standpunt in te nemen en weiger dat de dag van vandaag nog steeds te doen, maar mijn mond houden over het eeuwige conflict wat seksisme betreft doe ik zeker niet.
En daar kwam dan plots die verdomde uitspraak van de Burgemeester van Keulen, Henriette Reker is van overtuiging dat er een soort gedragscode zou moeten komen voor dames/vrouwen/meisjes.
Haar uitspraken klonken als volgt : ’Hou een armlengte afstand van vreemden.’ ‘Verlaat je eigen groep niet.’
Dit naar aanleiding van seksueel geweld bij meer dan 100 dames op nieuwjaarsnacht in Keulen.

De haren op mijn rug stonden recht, niettemin omdat ik gisteren nog maar eens een tweet tegen kwam die als volgt ging : ‘En de vrouwen moeten ook niet in de nacht op zo’n plaatsen zijn, al helemaal niet dronken of schaars gekleed.’
Ik stel mezelf na al die maanden nog steeds de vraag, HOE kan het anno 2016 acceptabel zijn dat er mensen zijn (en blijven) die vrouwen bepaalde regels willen opleggen om zogezegd minder aanrandingen te veroorzaken? Draag geen korte rokjes, laat de rand van je boezem niet zien, drink zeker niet een glaasje te veel (ook niet op nieuwjaar), en wees zeker niet trots op wie of wat je bent, want met al dat pronken als dame lok je het toch alleen maar uit? Niet waar?

Hoe verdomd bekrompen en walgelijk.

Het aller ergste in heel de zaak in Keulen is dat er nog geen verdachten zijn opgepakt laat staan aangehouden, men weet niet wie noch wat noch waar ze zouden moeten beginnen zoeken. Maar tegelijkertijd zijn er wel 90 dames, boos, verdrietig, in shock, maar ook vol walging.

Enkele maanden geleden heb ik contact opgenomen met slachtofferhulp, om te vragen hoe ik toch op een of andere manier de man in kwestie die me had aangevallen te kunnen straffen of opzoeken, ik kreeg een doodleuk antwoord :’Hoogstwaarschijnlijk gaat je zaak geseponeerd worden, er zijn namelijk geen bewijzen noch andere feiten die ons aan een verdachte kunnen helpen. Het beste wat je kan doen is jezelf burgerlijke partij stellen maar dat gaat je juridisch heel wat kosten en bij gebrek aan bewijs zal je ook dat verliezen.’

Frappant hoe ik met lege handen en oh-zo-boos naar huis werd gestuurd, ik was zo verdomd boos op de man in kwestie maar ook op iedereen dat me niet wou helpen noch serieus nemen. Het ging me niet om een proces of niet, noch een straf. Maar het principe? Zelfs dat was niet aanwezig.

Mijn avondwandeling heb ik achter mij moeten laten, maar de kritiek niet. Laat die kritiek er ook veel meer zijn, geef de kritiek meer stemmen. De stem van elke vrouw mag er zijn. En moet er zijn.

Advertenties